17 дек / 2017
17 дек / 2017
БРЕСТ
-1°
-3°
БРЕСТ
-1°
-3°
БРЕСТ
-1°
-3°
Борис Павловский: Постскриптум к октябрю. Правые без «правых»

Проект "Постскриптум к месяцу"

06 ноября 2014

О выборах в Верховную раду сказано немало, в том числе и в нашем репортаже из украинского приграничья. Потому лишь вкратце напомню основную матрицу события. Абсолютное большинство мест в новом украинском парламенте получили сторонники западного вектора. Это реалии, с которыми приходится считаться. С другой стороны, силы новой коалиции далеки от единого понимания перспектив, особенно в том, что касается отношений с Россией и ситуации в Донбассе. Между победившим Народным фронтом Яценюка, Блоком Порошенко и «Самопомощью» есть серьезные разногласия, которые вполне могут вылиться в привычное выяснение отношений уже в новой Раде. Вероятная «фронда» внутри коалиции, как прогнозируют многие эксперты, вряд ли позволит вновь избранному парламенту и назначенному им правительству эффективно проработать весь пятилетний срок.

Впрочем, прогнозы - вещь неблагодарная. Стоит ли напоминать, сколь разительно разошлись они с цифрами итоговых протоколов? Народному фронту «прогнозеры» давали максимум 10-11 % и лишь третье место, а «Самопомощь» ставили на грань прохождения пятипроцентного барьера. Реальность же оказалась совершенно иной. Главный итог состоявшихся выборов, на мой взгляд, в том, что парламент Украины стал гораздо более правым даже без «Правого сектора». А президенту Петру Порошенко придется проявить настоящие чудеса дипломатии не только во внешних делах, но и во внутренних, чтобы договориться со всеми участниками политического процесса, в том числе и с так называемой «партией войны». Хватит ли сил и времени на проведение реформ? Вопрос, который пока остается без ответа. Похоже, переформатирование украинского общества и государства не заканчивается с очередным «майданом», но требует своего продолжения.

Мост в будущее

В октябре в Бресте официально сменился мэр. Событие, на первый взгляд, отнюдь не эпохальное. Но Интернет бурлит, люди активно обсуждают новость, внимательно следят за первыми шагами назначенного главы городской администрации. И дело, думаю, не только в том, что сама фигура А. Рогачука вызвала живую реакцию в городской среде. Горожане, не обремененные пока возможностью выбирать себе мэра, тем не менее связывают с ним надежды на определенные изменения в Бресте. Похоже, велико желание многих активнее участвовать в жизни родного города, его подготовке к 1000-летнему юбилею. Люди хотят видеть и знать о судьбоносных для города решениях не только из сухих отчетов. Их заинтересованность в общественной жизни за последние десять лет заметно выросла. Для власти, которая сейчас проходит непростой процесс обновления и омоложения (что само по себе - позитивный сигнал), более живое участие граждан (и, замечу, налогоплательщиков) в процессе обсуждения и принятия решений - дополнительная страховка от ошибок.

Готова ли власть к постепенному развороту от «вертикали» к «горизонтали»? Готова ли к тому, чтобы постоянно быть на виду, создавая широкий и надежный мост между собой и общественностью, ее представителями в лице СМИ?

Продолжение в печатном «Вечернем Бресте» за 5-7 ноября.

 

Борис Павловский

1807
4
Гуманітарый
10.11.2014 19:25
ответить ответить с цитатой
Спадар Шайен! Раю і Вам не блытаць галоўнае і ўскоснае. Без галоўнага - незадаволення данчанаў сваім каланіяльным становішчам у краіне, якая для іх так і не стала роднай, ніякае знешняе ўмяшальніцтва поспеху б не мела. У Расіі як рэгіянальнай звышдзяржавы, безумоўна, ёсць свае інтарэсы. У дадзеным выпадку гэтыя інтарэсы знайшлі водгук у значнай часткі жыхароў у двух
украінскіх рэгіёнаў. Праблема Украіны ў тым, што яна не змагла (дакладней, не захацела) пабудаваць рэгіянальную палітыку з улікам інтарэсаў Данбасу. Крыху перайначыўшы словы філосафа І. А. Ільіна, можна пра стагоддзе сказаць: "Украінскі народ атрымаў дзяржаўнасць, але так і не навучыўся ёю карыстацца". Гэта не ўтапічны заклік да вяртання ў тую ці іншую мінулую эпоху, гэта, так бы мовіць, пастаноўка дыягназу, які здолеў бы хоць нечым дапамагчы сябрам і суседзям адбудаваць жыццяздольную дзяржаву. У якіх цяпер ужо межах - тут да месца толькі ўнутрыграмадскі дыялог пры дзейснай павазе інтарэсаў рэгіёнаў.
Паводле найбольш распаўсюджанай тэорыі дзяржаўнасці, дзяржавы ўзнікаюць на падставе згоды людзей сумесна жыць на падставе пэўных прынцыпаў і каштоўнасцяў. Узнікненне ДНР і ЛНР - зручная мадэль для праверкі гэтай тэорыі. У любой дзяржаве сепаратызм, мякка кажучы, не вітаецца. Але калі людзі маюць цвёрды намер стварыць сваю дзяржаву, ніякімі "АТО" ўжо нічога не змяніць, можна хіба што запаволіць спраўджанне мэты. Украіна сёння расплачваецца за свае памылкі. Падкрэслю: гістарычныя памылкі.
Вам, спадар Шайен, я ўжо некалі пісаў, што Вы мне цікавыя з пункту гледжання псіхалогіі. Працягну. Аснова Вашага мыслення - дагматызм пры слабым веданні (або ўвогуле няведанні) метадалогіі навукі. Для Вас русафобія (а разам з ёю і "данбасафобія") - гэта догма. Таму Вы можаце прамаўляць лозунгі, ахутаныя ў нібыта паліталагічныя або гістарычныя разважанні, але ўсё гэта, прабачце, фанцікі. Сутнасць праблем Украіны - унутраныя супярэчанні, некаторыя з якіх выпраўляць, баюся [не сцвярджаю, а толькі дапускаю], ужо позна. Выказваю свой шчыры жаль. Але жыццё працягваецца. І сёння трэба шукаць, што рабіць далей. Дамайданнай Украіны ўжо не будзе ніколі. Будзе нешта іншае. Што - гэта будзе або вынік дыялогу, або ЧАСОВАЕ адзінства сілай. У апошнім выпадку тыя ж праблемы застануцца для наступных часоў. Калі ласка, не спрашчайце сутнасць праблемы. Ведаю Ваша дон-кіхоцтва ў выглядзе мужнага пераадолення неіснуючых праблем і нябачання праблем існуючых. Дастаткова згадаць: а) Вашу апантанасць уніяй, не будучы ўніятам; б) кіданне на амбразуру, з якой ніхто не збіраўся страляць, наконт абсалютна бяскрыўднай выставы ў расійскім консульстве; в) цалкам непісьменную заяву, што на Майдане, маўляў, "перамог украінскі народ". Ісціна сацыялогіі ў тым, што грамадства структураванае, і калі ў ім ёсць сацыяльны запыт на рэвалюцыю, то ёсць і запыт супраць яе. У рэвалюцыі могуць перамагчы тыя ці іншыя палітычныя сілы, якія абапіраюцца на пэўныя сацыяльныя групы. Народ у рэвалюцыі перамагчы не можа ў прынцыпе! Далейшыя падзеі гэта наглядна паказалі. Як даказалі і Вашу прынцыповую памылку: калі на Майдане перамог "украінскі народ", то жыхары Данбасу - гэта не "ўкраінскі народ", і ён мае права на вызначэнне свайго лёсу.
Адкажу Вам толькі ў адным выпадку: калы Вы выкажыце нешта з пункту гледжання гуманітарных навук вартае. На ўсякі выпадак раю не спяшацца.
Шайен
10.11.2014 09:20
ответить ответить с цитатой
Ответ пользователю Гуманітарый
Паважаны спадар Гуманітарый! Не блытайце прычыну са следствам. Вайна на Данбасе пачалася не таму, што кіеўская улада быццам не падтрымала імкненне мясцовага насельніцтва да нейкай аўтаноміі, але таму, што Расія ўмяшалася ва унутраныя справы Украінскай дзяржавы і ўзброіла тых, хто незадаволены самім фактам існавання гэтай дзяржавы. Для таго, каб на Данбасе нарэшце наступіў мір, патрэбна толькі адно - адмова Расіі ў падтрымцы баевікоў так званых "ДНР" ды "ЛНР".
Гуманітарый
09.11.2014 19:01
ответить ответить с цитатой
Украіна нагадвае міжваенную Польшчу. Тая таксама мела ў распараджэнні велічэзныя землі з няпольскім населеннем, якое імкнулася апалячыць. Калі ж надышоў час ікс і Польшча з суб'екта міжнароднай палітыкі ператварылася ў яе аб'ект, на гэтых землях не знайшлося каму пастаяць за "радзіму па разнарадцы". Дый сёння на колішніх "крэсах усходніх" такіх асабліва не
заўважна. Украіне савецкая ўлада чыста ў прапагандысцкіх мэтах падарыла землі, дзе ўкраінскасцю і не пахла. З афіцыйнай фармулёўкай "дзеля павышэння долі пралетарыяту ў насельніцтве братняй рэспублікі". І гэтых людзей, якія дагэтуль не думалі пра тое, што яны могуць быць украінцамі, улады і савецкай, і пастсавецкай Украіны выкарыстоўвалі як "чалавечы матэрыял". Для іх яны і былі "маргіналамі". Але прага "людзьмі звацца", як пісаў Янка Купала, тычыцца і насельніцтва Данбасу таксама. Давайце прыгадаем і тое, што першапачатковай сталіцай УССР быў Харкаў - горад на ўсходзе Украіны. У той час грамадству, нахай і ва ўмовах таталітарнага рэжыму, была прапанавана зусім іншая мадэль украінскасці. Заходнія вобласці, якія былі далучаны да УССР праз два дзесяцігоддзі, ва ўласных нетрах выпрацавалі сваю мадэль украінскасці. Для ўсходніх абласцей яна была не проста чужой, а арганічна непрымальнай. Украіне, як і іншым штучным дзяржавам, чые межы былі праведзены знешнімі палітычнымі ігракамі, варта было б скарыстацца досведам Канады, Швейцарыі, Бельгіі, дзе шляхам спроб і памылак усё ж такі быў намацаны баланс інтарэсаў рэгіёнаў. Там таксама маюць месца сепаратысцкія настроі, але да ўзброенага канфлікту пакуль не дайшло. Фанатызм нацыянал-радыкалаў на Украіне прывёў да трагедыі. Пасля бамбардзіровак быццам бы "сваімі" - як ужыцца ў адным дзяржаўным доме? З паралелямі ў гэтым пытанні трэба быць пакарэктней. Напрыклад, Чачня тут практычна не падыходзіць. Там у 90-я гады аселі ісламскія (або псеўдаісламскія?) тэрарысты. Пры іхняй уладзе насельніцтва скарацілася на трэць, самі вайнахі беглі куды далей. Федэралы перамаглі пры шырачэйшай падтрымцы мясцовага насельніцтва. Данбас жа абараняецца. Узіму былі Майдан і Антымайдан. Дзесьці перамог Майдан, а дзесьці застаўся і Антымайдан. Я б параўнаў гэтае становішча з Кітаем, дзе ўлада перайшла да камуністаў, але застаўся Тайвань, які апошнім так і не скарыўся. Быў адзін Кітай, цяпер КНР і Тайывнь. Была адна Украіна, цяпер Украіна і (?) Наваросія. Зняважлівыя выказванні пра апошнюю, на маю думку, дарэмныя. Нават калі камусьці вельмі хочацца падтрымаць працэсы ў асноўнай частцы Украіны.
Противник майдана
08.11.2014 21:13
ответить ответить с цитатой
"Группа вооружённых людей, захватившая власть при поддержке внешних сил и с опорой на местных маргиналов, продолжает настаивать на своём праве управлять захваченной территорией", - пишет г-н Павловский про юго-восток Украины. Но ведь это точь-в-точь про нынешнюю киевскую власть!!! А юго-восток лишь отреагировал на переворот в Киеве. Когда безбашенные политики рвались к власти и рвали на куски общество, им стоило думать о последствиях, помнить о крайней неоднородности Украины, о генетическом несогласии целых регионов с идеями евроинтеграции. Сейчас они пытаются потушить то же пламя, которое сами разожгли. Увы, увы; как говорится, поздно пить боржоми...
Это урок для всех политических радикалов и им безответственно сочувствующих. Впрочем, можно было бы поучиться и на опыте 1917 года. История как школа, в которой оставляют на повторный курс.
Чем запомнился ноябрь: 1. 25-летием падения Берлинской стены. 2. Выборами в Конгресс...
2613
22
Чем запомнился ноябрь: 1. Саммитом «двадцатки» в Брисбене. 2. Падением российского...
2662
2
Уже стало очевидным для всех: ситуация в Украине оборачивается полнейшим тупиком, причем...
2273
11
Чем запомнился сентябрь: 1. Референдумом о независимости Шотландии. 2. Бомбежками...
1775
0
17 декабря 11:04
Довольны ли вы тем, как сложился для вас 2017 год?







Ответить
usd 2.02 2.04
eur 2.38 2.4
rur 3.41 3.47
+выбрать лучший курс
Авторизация
E-mail:
Пароль:
Заказать звонок
Ваше имя:
Телефон:
Удобное время для звонка:
Отправить
Вы используете устаревший браузер.
Чтобы использовать все возможности сайта, загрузите и установите один из этих браузеров:
mozilla chrome opera safari